Recent publiceerde AI-ontwikkelaar Anthropic een fascinerend onderzoek. Ze interviewden maar liefst 81.000 mensen met een specifiek doel: begrijpen wat “AI die goed werkt” nu écht betekent in het dagelijks leven van mensen.
In plaats van te praten over abstracte toekomstvisies of doemscenario’s, keken ze naar de praktijk. De resultaten zijn verrassend en geven ons als organisatie ook stof tot nadenken.
Wat willen we écht van AI?
Als je mensen vraagt wat ze hopen te bereiken met AI, is de top 5 als volgt:
- Professionele uitmuntendheid (19%): Repetitieve taken uitbesteden om te kunnen focussen op werk van een hoger niveau.
- Persoonlijke transformatie: Jezelf verder ontwikkelen.
- Levensmanagement: Alles thuis en op het werk beter op de rit krijgen.
- Tijdsvrijheid: Minder tijd besteden aan taken.
- Financiële onafhankelijkheid.
Opvallend is dat “beter worden in ons werk” het wint van “vrij zijn”. We dromen er blijkbaar niet primair van om minder te doen, maar om wat we doen, beter te doen. We willen capabeler zijn, niet alleen sneller.
De productiviteitsvalkuil
Het onderzoek legt ook een ongemakkelijke waarheid bloot. Zo’n 81% van de ondervraagden geeft aan dat AI hen al helpt om doelen te bereiken, en velen ervaren flinke productiviteitswinst.
Maar er is een addertje onder het gras. Wanneer AI ons helpt om sneller te werken, “bewaren” we die tijd vaak niet. We vullen die tijd direct op met nieuwe taken. Je rondt iets af, zit in een goede ‘flow’ en begint direct aan het volgende project. De efficiëntiewinst wordt zo een uitnodiging om nóg meer hooi op je vork te nemen.
De paradox? AI maakt ons productiever, maar veel mensen werken daardoor juist meer uren en ervaren meer stress. De tool die ademruimte moest creëren, rekt in de praktijk onze verwachtingen van wat er op een dag moet gebeuren alleen maar verder op.
Waar maken we ons zorgen over?
De grootste angst is onbetrouwbaarheid. Als je AI gebruikt voor professionele uitmuntendheid, zijn foutieve informatie of “hallucinaties” een reëel risico. Maar een subtielere angst die in de top 4 staat, is cognitieve atrofie: het idee dat onze eigen denkspieren verslappen.
Grijpen we naar AI voor een probleem dat we zelf in vijf minuten kunnen oplossen? Die “denkspier” wordt traag door onbruik, en dat merken we pas op het moment dat we hem echt nodig hebben.
Wat betekent dit voor ons?
De conclusie is nuchter: de meeste mensen zijn optimistisch over AI, maar op een praktische manier. We willen geen robot-butler; we willen onze job beter doen, onze agenda minder chaotisch maken en efficiënter leren.
De uitdaging voor de toekomst is niet of we meer output kunnen genereren met AI — dat lukt al aardig. De echte vraag is of we AI kunnen inzetten om écht tijd te winnen voor de zaken die er toe doen, in plaats van alleen maar méér te doen.
Tip voor 50 plussers:
Gebruik jij AI al in je werk? Let er dan eens op: gebruik je de gewonnen tijd voor diepgaande taken of voor reflectie, of vul je het gaatje direct met extra e-mails?
